Του Αιδ. Παναγιώτη Κανταρτζή

 

Τα γεγονότα στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Ιώβ, αφορούν στην πιο τραγική περίοδο της ζωής του. Αναμφίβολα όμως το πιο τραγικό απ’ όλα αφορά την τελευταία μέρα των δεινών του, όταν σκοτώνονται όλα τα παιδιά του.

Εύκολα διακρίνουμε ότι μέχρι τη στιγμή που ο Ιώβ χάνει τα παιδιά του, βιώνει μια οικονομική καταστροφή. Στο τρίτο εδάφιο διαβάζουμε ότι είχε μεγάλη περιουσία, ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ανατολής. Κι όμως, ο πλουσιότερος άνθρωπος, μέσα σε μια εβδομάδα τα έχασε όλα! Μια τεράστια κρίση στη ζωή του.

Αυτό που έχει αξία είναι να δούμε τι έμαθε ο Ιώβ για το Θεό μέσα απ’ αυτήν την οικονομική καταστροφή.

Το περιστατικό αυτό μας δείχνει την κυριαρχία του Θεού.

Στα εδάφια 20 – 21 του πρώτου κεφαλαίου βλέπουμε την αντίδραση του Ιώβ όταν μαθαίνει ότι τα έχει χάσει όλα :

Τότε σηκώθηκε ο Ιώβ και ξέσκισε το μανδύα του· ξύρισε το κεφάλι του κι έπεσε καταγής.Προσκυνούσε 21 κι έλεγε:

<<Γυμνός απ’ την κοιλιά βγήκα

της μάνας μου,

γυμνός και θα γυρίσω πίσω

στη μάνα γη.

Ο Κύριος όλα τα ‘δωσε,

ο Κύριος και τα πήρε πίσω·

Ευλογημένο να ‘ναι τ’ όνομά του!>>

 

Από την αντίδραση του Ιώβ παρατηρούμε τα εξής:

1) Πώς ο Ιώβ μέσα στην οικονομική κρίση αναγνώρισε την κυριαρχία του Θεού,

2) Πώς αποδέχθηκε την κυριαρχία του Θεού και

3) Πώς εμπιστεύθηκε την κυριαρχία του Θεού.

 

Ο Ιώβ αναγνώρισε την κυριαρχία του Θεού

Βλέπουμε πρώτα ότι ο Ιώβ αναγνωρίζει ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος.

Διαβάζουμε στο εδάφιο 21,

Ο Κύριος όλα τα ‘δωσε, ο Κύριος και τα πήρε πίσω·

 

Μια από τις ευεργετικές επιπτώσεις κρίσεων και καταστροφής στη ζωή μας είναι ότι καταρρίπτεται ο μύθος της ανθρώπινης επάρκειας. Το ευαγγέλιο που υιοθετεί η εποχή μας είναι πώς ό,τι χρειάζεται ο άνθρωπος, ο ίδιος μπορεί να το αποκτήσει. καταφέρει. Ο κόσμος πιστεύει ο άνθρωπος μπορεί να έχει τον έλεγχο της ζωής του.

Και δεν είναι παράξενο ότι το πιο δημοφιλές παγκόσμια διαφημιστικό μήνυμα είναι ο τρόπος προώθησης των προϊόντων της εταιρίας αθλητικών ειδών Nike, που λέει: «Just do it». Δηλαδή , «απλά κάνε το». Εσύ έχεις τα εφόδια, απλά το μόνο που χρειάζεται είναι να το κάνεις, από εσένα εξαρτάται.

 

Ένα από τα ευεργετικά αποτελέσματα κρίσεων που δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς ή γιατί συνέβησαν, που ξεφεύγουν από τον έλεγχο ατόμων και κυβερνήσεων, είναι ότι καταρρίπτουν αυτόν ακριβώς το μύθο, ότι δηλ. το έχω και απλά πρέπει να το κάνω, ότι εξαρτάται από εμένα.

Έτσι νιώθει ο Ιώβ. Φανταστείτε πως με όλη αυτή την τεράστια περιουσία θα αισθανόταν περήφανος για τον εαυτό του. «Τα έχω όλα!» ή « Εγώ ξέρω καλύτερα!», «Κοίτα τι έχω κατακτήσει!».

Και έρχεται η ώρα που τα χάνει όλα! Η ζωή του σωριάζεται. Όλα αυτά που είχε εξανεμίζονται. Μένει αβοήθητος, ευάλωτος, χάνοντας απολύτως τον έλεγχο.

Και βλέπουμε στο εδάφιο 21 ξανά, τη σπάνια για αυτές τις περιπτώσεις ερμηνευτική του Ιώβ: Ο Κύριος όλα τα ‘δωσε, ο Κύριος και τα πήρε πίσω·

Δεν λέει: « Αχ, αυτοί οι Σαββαίοι ληστές» ή «η φωτιά» ούτε και « ο δυνατός άνεμος», αλλά: « ο Θεός τα έδωσε, ο Θεός τα πήρε ».

Ο Ιώβ πιστεύει σε ένα σύμπαν που βρίσκεται κάτω από την απόλυτη κυριαρχία του Θεού. Ζει σ’ έναν κόσμο που υπάρχει και κινείται μέσα στο πλαίσιο της πρόνοιας του Θεού. Γι’ αυτό το λόγο αν και καταλαβαίνει και γνωρίζει ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι και αίτια, στο τέλος δέχεται ότι καθετί που συμβαίνει στη ζωή μας και στον κόσμο μας έρχεται από το χέρι του Θεού.

Ο Ιώβ έχει αυτήν την ερμηνευτική, να μπορεί να δει πίσω από τα τεκταινόμενα το χέρι του Θεού. Κι αυτή η ερμηνευτική απουσιάζει ηχηρά από τις αναλύσεις που γίνονται για την οικονομική κρίση. Ο Κύριος όλα τα ‘δωσε, ο Κύριος και τα πήρε πίσω·

 

Σε μια άλλη περικοπή από το βιβλίο του Ησαϊα και το κεφάλαιο 23 διαβάζουμε μια προφητεία που μιλά για την οικονομική καταστροφή της Τύρου και της Σιδώνος:

Θρηνήστε εσείς, τεράστια πλοία, το λιμάνι σας καταστράφηκε! Το μάθανε καθώς γυρίζαν από τη χώρα των Κιτιαίων (Κύπρος). 2 Από τη φρίκη βουβαθείτε, των παραλίων κάτοικοι, εσείς έμποροι της *Σιδώνας, που οι αντιπρόσωποί σας σχίζουν τη θάλασσα, 3 και μεταφέρουν του Σιχώρ*υπνζ* τα σιτηρά. Του Νείλου η συγκομιδή ήτανε της Σιδώνας το εισόδημα, κι έτσι η πόλη έγινε εμπορικό κέντρο των εθνών.

4 Σιδώνα, τι ντροπή για σένα, οχυρό της θάλασσας! Η θάλασσα λέει: <<Είναι σαν να μην κοιλοπόνεσα ποτέ, ούτε να γέννησα, είναι σα να μη μεγάλωσα παιδιά>>.

 

Απ’ ό,τι φαίνεται και τότε ζούσαν σε έναν αρκετά παγκοσμιοποιημένο κόσμο με μια παγκοσμιοποιημενη οικονομία. Και συνεχίζει:

5 Ακόμα κι οι Αιγύπτιοι όταν μάθουν τα νέα για την Τύρο, θα λυπηθούν.

6 Φύγετε ως τη *Θαρσείς· θρηνήστε, εσείς οι κάτοικοι των παραλίων! 7 Αυτή είναι η πολιτεία σας η χαρούμενη, με την αρχαία προέλευση; η πολιτεία που ίδρυσε αποικίες σε μέρη μακρινά;

 

Ξεκάθαρα περιγράφεται η καταστροφή μιας οικονομικής υπερδύναμης εκείνης της εποχής. Και συνεχίζει με το πολύ σημαντικό ερώτημα :

8 Ποιος αποφάσισε της Τύρου την καταστροφή, εκείνης που μοίραζε στέμματα, που οι μικρέμποροί της ήταν ηγεμόνες, κι ήταν οι έμποροί της οι ένδοξοι της γης;

 

Φανταστείτε ότι παρακολουθείτε ειδήσεις και οι ειδήμονες αναλυτές προσπαθούν να εντοπίσουν τι φταίει και προκλήθηκε η οικονομική καταστροφή. Όλες η αναλύσεις εξαντλούνται σε ανθρώπινα αίτια. Και ο προφήτης στο εδάφιο 9 συνεχίζει :

9 Ο Κύριος του *σύμπαντος το αποφάσισε, για να ντροπιάσει κάθε περηφάνεια, για να εξευτελίσει το μεγαλείο όλων των ξακουστών της γης.

 

Ο Ιώβ έχει την ίδια ερμηνευτική με αυτή του προφήτη Ησαΐα. Κατανοεί ότι αυτά που συμβαίνουν πρέπει να τα δούμε σε βάθος κι όχι επιφανειακά. Δεν είναι συμβάντα που τα αποδίδεις σε κάποια αιτία και εκεί σταματάς. Όχι, ο Ιώβ ζει σε έναν κόσμο που βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία του Θεού, γι αυτό και διακηρύττει: « Ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος πήρε ».

Αυτό όμως ακούγεται αρκετά θεωρητικό. Το δεύτερο και πιο δύσκολο είναι το να αποδεχθείς την κυριαρχία του Θεού.

 

Ο Ιώβ αποδέχτηκε την κυριαρχία του Θεού

Τι εννοούμε με αυτό; Διαβάζουμε στο κεφάλαιο 1, εδάφιο 20:

 

 

Η αναγνώριση της κυριαρχίας του Θεού δεν μας οδηγεί σε μια απαθή μοιρολατρία, κάτι που συμβαίνει σε κάποιους λαούς της ανατολής που σκέφτονται πως ό,τι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει, και μένουν απαθείς. Όχι, ο Ιώβ θρηνεί, σκίζει τα ρούχα του, μετέχει σ’ όλα αυτά τα γεγονότα, δεν του αρέσουν αυτά που συνέβησαν. Δεν τα δέχεται στωικά. Πονάει. Κλαίει. Πενθεί. Όλα είναι εκφράσεις πένθους. Προσέξτε όμως τι άλλο σημαντικό κάνει ο Ιώβ:

«Τότε σηκώθηκε ο Ιώβ και ξέσκισε το μανδύα του· ξύρισε το κεφάλι του κι έπεσε καταγής και προσκυνούσε» (1:20)

Αυτό που κάνει εδώ ο Ιώβ δεν έχει να κάνει με το μυαλό, με την κατανόηση μιας πραγματικότητας. Δεν έμεινε ο Ιώβ απλώς στην αναγνώριση της κυριαρχίας του Θεού, στην παραδοχή δηλαδή ότι «τα πάντα είναι κάτω από την κυριαρχία του Θεού. Αυτός έχει τους λόγους του που εγώ δεν τους γνωρίζω και έτσι σταματώ στο σημείο αυτό…» . Ο Ιώβ προχώρησε και είπε: «Κύριε, το αποδέχομαι αν και δεν μου αρέσει. Δέχομαι τα σχέδιά σου». Άλλο πράγμα είναι να πω πως ξέρω ότι ο Θεός έχει σχέδια, αλλά η καρδιά μου να τα απορρίπτει, και ο νους μου να αντιδρά και να δυσανασχετεί και να γογγύζει και τελείως διαφορετικό να πω: «Κύριε, ξέρω ότι είσαι κυρίαρχος και αποδέχομαι τα σχέδιά σου και Σε προσκυνώ».

 

Ο Ιώβ εμπιστεύτηκε την κυριαρχία του Θεού

Αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Ο Ιώβ δεν αναγνώρισε και αποδέχτηκε απλώς την κυριαρχία του Θεού, προχώρησε και σε κάτι σημαντικότερο. Ο Ιώβ εμπιστεύτηκε την κυριαρχία του Θεού. Ο Θεός ήθελε να φέρει το δούλο στο σημείο να εμπιστευθεί απόλυτα την κυριαρχία του Θεού και τα σχέδια Του στη ζωή του.

Ο Ιώβ είχε πολλά ερωτηματικά. Κι εμείς, σε περιόδους κρίσεων και προβλημάτων, οικονομικών, υγείας, σχέσεων, οικογένειας κ.ά., μπορεί αναγνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος, να αποδεχόμαστε το δικαίωμά Του να έχει σχέδια και να τα εκτελεί, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε τα ερωτηματικά μας. Και ο Ιώβ, σ’ όλο το βιβλίο του έχει τα ερωτηματικά, τα «γιατί» του. Και ο Θεός έρχεται στο τέλος του βιβλίου, στο κεφ. 38:1, και διαβάζουμε, «Τότε ο Θεός απάντησε στον Ιώβ μέσα από τον ανεμοστρόβιλο»

Δεν υπάρχει πιο παραπλανητικό εδάφιο απ’ αυτό σ’ όλη την Αγία Γραφή. Ο Θεός απάντησε στον Ιώβ. Ίσως νομίζετε ότι ο Θεός πήρε τον Ιώβ και του είπε: «Ιώβ, έλα να σου εξηγήσω τους λόγους για να καταλάβεις». Ασφαλώς, δεν έγινε κάτι τέτοιο. Ακόμη κι εμείς, οι αναγνώστες του βιβλίου, είμαστε σε καλύτερη θέση από τον ταλαίπωρο Ιώβ, γιατί έχουμε διαβάσει αυτά που συνέβησαν στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του. Ο Ιώβ δεν ξέρει τη στιχομυθία που έγινε στον ουρανό μεταξύ του σατανά και του Θεού. Ο σατανάς προκαλεί τον Θεό ότι ο Ιώβ Τον υπηρετεί επειδή τον έχει ευλογήσει με μεγάλη περιουσία. Και ισχυρίζεται ότι αν του την αφαιρέσει, ο Ιώβ θα Τον βλασφημήσει. Και τότε είπε ο Θεός στο Σατανά, « Ιδού, εις την χείρα σου πάντα όσα έχει· μόνον επ’ αυτόν μη επιβάλης την χείρα σου» (1:12). Ο Ιώβ δεν έχει ιδέα από όλα αυτά. Ο Ιώβ λοιπόν αισθάνεται κάπως έτσι, «Κύριε, αναγνωρίζω την κυριαρχία σου, αποδέχομαι τα σχέδιά σου, αλλά θα ήθελες λίγο να μου τα εξηγήσεις, μήπως βγάλω κι εγώ νόημα;».

Κι ο Θεός ανταποκρίνεται. Όμως δεν του λέει: «Ιώβ, να, έλα να σου πω, γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα» και στη συνέχεια να του αφηγείται και να του αναλύει. Δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Του απαντάει, χωρίς να του δώσει απάντηση.

Αυτή είναι μια αγαπημένη συνήθεια του Θεού μας: να απαντάει στα ερωτήματά μας, χωρίς όμως να απαντά σ’ αυτά όπως θα θέλαμε εμείς. Απαντά πραγματικά στα ερωτήματά μας! Με άλλα λόγια, μας απαντά αναδεικνύοντας μέσα στην απάντησή Του, ποιο θα έπρεπε να είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να Του υποβάλλουμε.

Πολλές φορές πηγαίνουμε στον Θεό με ερωτήματα και πιστεύουμε ότι αυτά είναι τα πιο σημαντικά και καυτά. Ο Θεός όμως μας απαντά για κάτι άλλο. Ουσιαστικά μας λέει: «Να τι θα έπρεπε να ρωτάς. Να τι θα έπρεπε να σε απασχολεί».

Η απάντηση του Θεού περιέχεται σε πολλά κεφάλαια. Εμείς θα   δούμε σποραδικά, μέσα από το βιβλίο του Ιώβ, ορισμένες απαντήσεις που ο Θεός δίνει. Για παράδειγμα στο ίδιο κεφάλαιο, το 38 (λη) εδ. 25:

 

Ποιος άνοιξε αυλάκια για να πέφτει

η μπόρα;

ποιος δρόμο χάραξε στα νέφη

που βροντούν;

26 Ποιος προκαλεί βροχή

στην άδεια στέππα,

στην έρημο, που δεν υπάρχουν

άνθρωποι;

27 Ποιος τη στεγνή, τη διψασμένη γη

ποτίζει,

και κάνει να φυτρώνει το χορτάρι;

28 ‘Εχει η βροχή πατέρα;

ποιος γέννησε τις στάλες

της δροσιάς;

 

Αν φαίνονται όλα αυτά εκ πρώτης όψεως άσχετα, ας προχωρήσουμε πιο κάτω:

 

Μπορείς όλες μαζί να δέσεις

τις Πλειάδες;

να χαλαρώσεις τις χορδές

του Ωρίωνα;

32 Μπορείς να κάνεις να φανούν τα Ζώδια

στον καιρό τους

και τη Μεγάλη ‘Αρκτο να οδηγήσεις

μ’ όλα της τα μικρά;

33 Ξέρεις τους νόμους που κυβερνούν

τους *ουρανούς;

ή, μπορείς και στη γη

να τους κάνεις να ισχύουν;

34 Αν με κραυγές τα σύννεφα προστάξεις,

θα ρίξουν τάχα τη βροχή τους

πάνω σου;

35 Μπορείς τις αστραπές κάτω στη γη

να τις εξακοντίσεις;

Αν τις καλέσεις, απαντούν

στις προσταγές σου;

 

Τι λέει, στ’ αλήθεια, εδώ ο Θεός στον Ιώβ; «Ιώβ, του λέει, έχεις πολλές ερωτήσεις για τα σχέδιά μου. Γιατί, πώς … Συγνώμη, Ιώβ, που δε σε ρώτησα και δε ζήτησα τη γνώμη σου, όταν δημιουργούσα τον κόσμο. Να σου θυμίσω λοιπόν, ότι αυτό το σύμπαν είναι ο δικός μου κόσμος. Και δεν γνωρίζεις το πώς Εγώ έφτιαξα τον κόσμο και πώς τον κυβερνώ. Ιώβ, ξέρω να κάνω τη δουλειά μου, εμπιστέψου με».

Ο μικρός μου γιος όταν οδηγώ συχνά μου κάνει υποδείξεις. Συνήθως μου ζητά να τους προσπεράσω όλους και να τρέξω ποιο γρήγορα. Μερικές φορές ακόμη κι όταν είμαστε σταματημένοι στο κόκκινο φανάρι. Φυσικά όσο κι αν του εξηγήσω τελικά αυτό που τελειώνει τη συζήτηση και λύνει το θέμα είναι όταν του πω, «εγώ κρατάω το τιμόνι, ξέρω τι κάνω, άσε με να οδηγήσω». Και ουσιαστικά αυτό λέει ο Θεός στον Ιώβ.

Και τι λέει ο Ιώβ στο τέλος του βιβλίου του; Μετά από αυτήν την εμπειρία, την ιερή εμπλοκή με τον Θεό, μετά από όλη αυτή την μακροσκελή απάντηση του Θεού, ο Ιώβ δεν παραδέχεται ότι κατάλαβε αλλά

Τότε σε γνώριζα μονάχα απ’ όσα είχα

για σένα ακουστά·

μα τώρα με τα μάτια μου

σε είδα. (42:5)

Ο Ιώβ δεν λέει ότι τώρα ξέρει ή κατάλαβε, αλλά λέει: «Τώρα σε βλέπω, σε εμπιστεύομαι. Είσαι κυρίαρχος, το αναγνώρισα, το αποδέχτηκα, αλλά τώρα το πιστεύω, το ξέρω, το γιορτάζω, το κάνω την βάση της ζωής μου».

Περιστάσεις κάθε λογής κρίσεων και ιδιαίτερα οικονομικής ύφεσης,   όταν νιώθουμε το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια μας να ταρακουνιέται, όταν τα προβλήματα ορθώνονται ανυπέρβλητα μπροστά μας και νιώθουμε αβεβαιότητα για το μέλλον, τότε είναι που ο Θεός μας καλεί να γνωρίσουμε μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ότι Αυτός έχει τον έλεγχο. Τον είχε εδώ και αιώνες στον κόσμο και θα συνεχίσει να τον έχει στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό, ας ησυχάσουμε και ας Τον εμπιστευθούμε. Κι ας μην ξεχνάμε να αναγνωρίζουμε την κυριαρχία Του, την αποδεχτούμε και πάνω απ’ όλα ας εμπιστευθούμε την κυριαρχία Του σ’ όλες τις υποθέσεις της ζωής μας.

162 total views, 1 views today

Print Friendly, PDF & Email

Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος